Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

ΖΙΩΓΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

[1937-2001]
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ:
Ο Βασίλης Ζιώγας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1937, με καταγωγή από το Συρράκκο Ιωαννίνων. Μεγάλωσε όμως και έμεινε στην Αθήνα. Σπούδασε κινηματογράφο και θέατρο στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, στη Φιλοσοφική Σχολή, όπου συμμετείχε και στο λογοτεχνικό κίνημα του λετρισμού.
Κατέχει σημαντική θέση ανάμεσα στους σημαντικότερους νεοέλληνες συγγραφείς. Το πρώτο του θεατρικό έργο το έγραψε στα μαθητικά ακόμα χρόνια, όταν φοιτούσε στο Αμερικανικό Κολλέγιο του Ψυχικού. Το έργο αυτό, που ο συγγραφέας έγραψε μόλις δεκατεσσάρων ετών στα 1949, ήταν "Η ψευδόμενη στάφυλος".
Ξεκινά με την ποιητική συλλογή "21 σπουδές για μικρό στίχο", όμως στη συνέχεια αφοσιώνεται σχεδόν, στο θεατρικό έργο.Την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στο θέατρο, κάνει με το έργο "Το προξενιό της Αντιγόνης" το 1960, που ανέβηκε από τη Δωδέκατη Αυλαία. Το ίδιο έργο ανέβηκε από θέατρα τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη αλλά και την τηλεόραση (ΕΙΡ).
Στα χρόνια της διαμονής του στο Παρίσι, γράφει πολλά θεατρικά έργα, τα οποία παρουσιάζονται στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 1972 συνεργάζεται με τον θεατρικό οργανισμό La Mamma στη Νέα Υόρκη. Από το 1979 εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες, ενώ μετέφρασε και έργα θεατρικών συγγραφέων όμως ο Σαμιουελ Μπέκετ και ο Ευγένιος Ιονέσκο.

ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ:
Η ψευδομένη στάφυλος (1949), Μια Αίθουσα Αναμονής (1956), Ο Κακός Βιστουρίχ ή Πως να στοιχειώσετε θέλοντας και μη (1957), Το Εστιατόριον Humanismus (1957), Οι Μπριζόλες και η Σταφίδα ή το Ψευτοπαίδι (1957), Ο Μέγας Μπεηζάχ (1958), Το Προξενιό της Αντιγόνης, (1958), Η Ιφιγένεια στη Φωτιά (1960), Τα Πασχαλινά Παιχνίδια (1965 Αστική Μυθολογία), Το Λαστιχένιο Φέρετρο, μονόπρακτο (1965), Η Κωμωδία της Μύγας (1967), Ο Φαλός πάνω στο Λουλούδι (1970), Τα εφτά κουτιά της Πανδώρας (1982), Οι γάμοι (1986), Το βουνό (1986), Όπως τα κούρντισες, Θε' μου (μυθιστόρημα, 1993), Το δέντρο του Ιούδα, Οι κάφροι Ή η αληθινή ιστορία του Μενέλαου και της Ελένης: Κωμωδία Φλυάκων, Το μπουκάλι, Ο Δον Κιχώτης σε νέες περιπέτειες, Χρωματιστές γυναίκες, Το Μποζό

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΝΤΕΣΣΑΣ ΒΑΛΕΡΑΙΝΑΣ

του Γρ.Ξενόπουλου
Δράμα σε τρεις πράξεις
Γενικές-ιστορικές πληροφορίες:
Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος είχε πρωτογράψει το μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας, υπό τη μορφή "άτεχνου" διηγήματος (όπως μαρτυρά ο ίδιος), στα 1897. Αργότερα, στα 1901, ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος ε αφορμή την αναγγελία της δημιουργίας της Νέας Σκηνής, ζητά μετάξύ άλλων και από τον Γρ.Ξενόπουλο τη συγγραφή νέων έργων. Έτσι ξαναγράφεται το Μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας υπό τη μορφή δράματος και ανεβαίνει για πρώτη φορά στη Νέα Σκηνή του Χρηστομάνου το 1904.
Τυπώθηκε το 1918 (Κολλάρος)
Ο Ξενόπουλος θεωρεί το Μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας το αποκορύφωμα του ως τότε θεατρικού του έργου. Το θεωρεί επίσης εκτός από ηθογραφία, ένα έργο "πατριωτικό" με όλη της σημασία της λέξης.
Προτάθηκε από το Ελληνικό Κέντρο του Δ.Ι.Θ., ύστερα από ερώτηση του Θεάτρου των Εθνών, ως κατάλληλο για να παιχτεί στα γαλλικά, στο Παρίσι από γαλλικό θίασο.
 "Αν οι Κυβερνητικοί και Σωματιακοί σύμβουλοι ήταν σοφώτεροι, πρακτικότεροι να πω καλύτερα, την Κοντέσσα Βαλέραινα θα διάλεγαν να πατρονάρουν, ώστε να την ιδή στο θέατρο κόσμος πολύς και να μάθη απ' αυτήν πως πολεμά και πως πεθαίνει στην ανάγκη ο ανώτερος άνθρωπος για τη συνείδησή του, τον όρκο του, την τιμή του, το Ιδανικό του." Γρ.Ξενόπουλος
"Ο τύπος της Κοντέσσας Βαλέραινας έχει μέσα του την άπειρην ευγένειαν... Εις την σκληρήν αυτήν ώραν, όπου ξεψυχά γύρω μας η κοινωνική παράδοσις, από την εισόρμησιν των νέων ανθρώπων, έχουμε την παρηγοριά να βλέπουμε μια καλήν εικόνα... Είμεθα υποχρεωμένοι στον κ.Ξενόπουλο.." (άγνωστος)
ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ: Η κοντέσα Βαλέραινα, κρατά τη μυστική συνταγή των γυναικών της οικογενείας της, για ένα φάρμακο που θεράπευε τον καταρράχτη από τα μάτια. Τη χρησιμοποιούσε για γιατρεύει αφιλοκερδώς όσους το είχαν ανάγκη. Ο οικονομικός ξεσπεσμός οδηγούν τη Βαλέραινα στην ανέχεια και τη μιζέρια, αντιμετωπίζει δυσκολία στο να εξασφαλίσει τα προς το ζειν, αλλά και εκείνα που χρειάζεται για να παρασκευάσει το γιατρικό. Η αξιοπρέπεια όμως, η τιμή και το ιδανικό της Κοντέσσας δεν της επιτρέπουν να δεχτεί χρήματα ή άλλες προσφορές από τους ασθενείς.
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ:
1. Κοντέσσα Βαλέραινα, 2.Μανώλης Κόντε Βαλέρης, 3.Τασία (γυναίκα του), 4.Παυλάκης (15 ετών γιός τους), 5.Τζώρτζης Πάπουζας, 6.Όρσολα γριά υπηρέτρια
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:
1904 (Ιούλιος), Νέα Σκηνή Κ.Χρηστομάνου, με την Ευαγγελία Παρασκευοπούλου 
1918 (27 Αυγούστου), Θέατρο Μαρίκας Κοτοπούλη, με την Μ.Κοτοπούλη και τον Ευτύχιο Βονασέρα
1952-53, Εθνικό Θέατρο, σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού, με την Κυβέλη και τον Θάνο Κωτσόπουλο

- Αποσπάσματα κειμένου
- Το θέατρο της Δευτέρας το 1976
- Ηχογραφημένο με την Κυβέλη
- Με την Άννα Συνοδινού (από το αρχείο της ΕΡΤ)

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

ΑΠΙΣΤΙΕΣ

των Ν.Τσιφόρου - Π.Βασιλειάδη
Γενικές-ιστορικές πληροφορίες:
Ανέβηκε στη σκηνή για πρώτη φορά με τους Νίκο Σταυρίδη και Διονύση Παπαγιαννόπουλο.
Το 1962 μεταφέρεται στον κινηματογράφο με τον τίτλο "Δέκα μέρες στο Παρίσι", με τους Νίκο Σταυρίδη, Γιάννη Γκιωνάκη, Πόπη Λάζο και Άννα Φόνσου, σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου και σενάριο Ν.Τσιφόρου-Π.Βασιλειάδη.
Υπόθεση του έργου: Ο Βάσος και ο Μίλτος είναι παντρεμένοι με δύο αδερφές, τη Λίνα και την Αλέκα. Οι δύο νεόπλουτοι, επιτυχημένοι επιχειρηματίες της εποχής ονειρεύονται νύχτες "ντόλτσε βίτα" σε ένα ταξίδι στο Παρίσι, φυσικά χωρίς τις συζύγους τους. Για να καταφέρουν να τις πείσουν να τους αφήσουν να ταξιδέψουν μόνοι, επινοούν ένα δήθεν πρόβλημα υγείας του Βάσου για το οποίο πρέπει να ταξιδέψει στο Παρίσι.  Συγκυρίες και συμπτώσεις όμως φανερώνουν την αλήθεια στις γυναίκες τους οι οποίες αποφασίζουν να τους κάνουν να χάσουν κάθε όρεξη για ταξίδια και περιπέτειες, ξυπνώντας μέσα τους τη ζήλεια.
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ:
1. ΒΑΣΟΣ, 2. ΑΛΕΚΑ, 3. ΜΙΛΤΟΣ, 4. ΛΙΝΑ, 5. ΒΑΓΓΕΛΗΣ, 6. ΚΑΙΤΗ, 7.ΝΤΙΝΟΣ, 8.ΚΙΚΙΤΣΑ, 9. ΜΗΤΕΡΑ ΑΛΕΚΑΣ ΚΑΙ ΛΙΝΑΣ, 10. ΚΟΣΜΑΣ Ο ΚΕΦΑΛΟΣΠΑΣΤΗΣ, 11. ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:
1995, Θέατρο Μετροπόλιταν, με τους Τάσο Χαλκιά και Γιώργο Παρτσαλάκη
1999, Θεσσαλικό Θέατρο, σκηνοθεσία Π.Ζέρβα
Ταινία Δέκα μέρες στο Παρίσι

ΑΝΕΡΓΙΑ ΜΗΔΕΝ

των Γ. Ασημακόπουλου, Β.Σπυρόπουλου, Π.Παπαδούκα
Γενικές-ιστορικές πληροφορίες:

Παραστάθηκε τον Ιούνιο του 1955 στο Θέατρο Σαμαρτζή. Αποτελούνταν από οκτώ σκετς με θέμα την ανεργία των νέων και τη δυσκολία που αντιμετωπίζουν στην ανεύρεση εργασίας.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ:
1955, Θέατρο Σαμαρτζή "Ελληνικό τραγούδι" (με τον Ντίνο Ηλιόπουλο)
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ:
Το Σφάλμα, Χράπα της, Χρούπα της : στίχοι (Γ. Ασημακόπουλου, Β.Σπυρόπουλου, Π.Παπαδούκα), συνθέτης (Χάρμας Τόλης), τραγούδι (Ντούο Χάρμα)

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Τ' ΑΓΚΑΘΙ (ΤΟ ΑΓΚΑΘΙ)


ΓΕΝΙΚΕΣ-ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:

Δράμα σε τρεις πράξεις.

Εκδόθηκε και ανέβηκε το 1959. Αντίτυπο του έργου φαίνεται να διαθέτει η Κεντρική βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο γιός του μπάρμπ’ Αντώνη, ο Πέτρος, έχει καταταγεί στον κυβερνητικό στρατό. Έχει όμως κι ένα ψυχογιό τον Θανάση, που έχει ανέβει στα βουνά. Η οριστική σύγκρουση ανάμεσα στα δύο αδέρφια φτάνει, όταν ο κυβερνητικός στρατός, με επικεφαλής τον Πέτρο, κυκλώνει μια ομάδα του Δημοκρατικού στρατού όπου ανήκει ο Θανάσης.


Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

Ο ΧΑΣΗΣ Ή ΤΟ ΤΣΑΚΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΤΙΑΣΙΜΟ



Ο Χάσης του Δημητριου Γουζελη
ΓΕΝΙΚΕΣ-ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:

Το πρώτο έργο του Γουζέλη [1795] και το τελευταίο του Εφτανησιακού θεάτρου. Με το όνομα «Μπακιακούκια» είχε επιγράψει αρχικά ο Γουζέλης την κωμωδία του, ενώ αργότερα την ονόμασε «Το τσάκωμα και το φτιάσιμο»

Πρόκειται για ένα νεανικό του έργο,που όπως ο ίδιος υποστηρίζει, έγραψε «δια ξεφάντωσιν των φίλων». Σατυρική και παραδοσιακή κωμωδία, ζωγραφίζει με γνησιότητα την κοινωνία της Ζακύνθου της εποχής. Εργο πολύ αγαπητό στα χρόνια του, ανέβηκε πολλές φορές στη Ζάκυνθο.
Στην εποχή μας ,διασκευάστηκε και ανέβηκε από τον Σπύρο Ευαγγελάτο το 1964.

Ο Κ.Γεωργουσόπουλος το 1977 σε άρθρο του στο Βήμα χαρακτήρισε τον Χάση πατέρα της νεοελληνικής κωμωδίας. Αποτελεί τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο κρητικό και το νεοελληνικό θέατρο.

Με το όνομα Χάσης πρωτοτυπώθηκε το 1851,ενώ κανένα χειρόγραφο δεν έχει σωθεί ακέραιο.

Τα τοπικά ιδιώματα αλλά και οι ιταλικές ή ζακυνθοβενετικές λέξεις ,δημιουργούν δυσκολίες στην κατανόηση του κειμένου, ενώ μεγάλα κενά παρουσιάζονται ανάμεσα στις σκηνές του έργου. Η δομή του είναι σπονδυλωτή. Αποτελεί ένα συνδιασμό λαϊκού και έντεχνου δημιουργήματος. Στο τέλος κάθε σκηνής χρησιμοποιεί λέξεις αρχαϊζουσες από την αγία γραφή.
Τα πρόσωπα του έργου δεν είναι απόλυτα φανταστικά. Χάσης είναι το παρατσούκλι του γείτονα του Γουζέλη, του τσαγκάρη Θεόδωρου Καταπόδη, ο πρωταγωνιστής του έργου, ο οποίος συγκεντρώνει επάνω του χαρακτηριστικά πολλών χατακτήρων της comedia dellarte μαζί.
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:
1964, σκηνοθεσία Σπ.Ευαγγελάτου

ΓΟΥΖΕΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ


[1774-1843]
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ:
Γεννήθηκε το Μάρτιο του 1774 στην Ζάκυνθο, από εύπορη οικογένεια.Ο πατέρας του Διονύσιος Γουζέλης, ανήκε στη μεσαία τάξη, ενώ η μητέρα του, Ισαβέλα Μαρτελάου ήταν γόνος της μεγαλοαστικής τάξης.

Υπήρξε θιασώτης των ιδεών της Γαλλικής επανάστασης, ιδεολογία που διδάχτηκε από τον παππού του Αντώνιο Μαρτελάο.Οταν στα 1797 οι γάλλοι επαναστάτες διέλυσαν τη βενετική κυριαρχία στα Εφτάνησα, ο Γουζέλης  μετέχει εθελοντικά στη γαλλική φρουρά της πόλης.Εκεί συλαμβάνεται από τους Ρωσσοτούρκους  που παίρνουν τη θέση των Γάλλων στο νησί στα 1798, και μεταφέρεται στις φυλακές του Ναυστάθμου της Κωνσταντινούπολης. Επιστρέφει το 1799 μετά την υπογραφή συνθήκης Γαλλίας-Ρωσσίας.

Οι  Ρωσσοτούρκοι όμως έχουν ήδη δώσει και πάλι στην αριστοκρατεία τα αλλοτινά τους προνόμια, οπότε η θέση των ποπολάρων είναι τώρα πιο δύσκολη από ποτέ. Ο Γουζέλης φεύγει στην Τεργέστη κι αργότερα στην Ιταλία, οπου υπηρετεί στη λεγεώνα του Ναπολέοντα. Μετά τη διάλυση του εκεί στρατού, βρίσκεται και πάλι στην Τεργέστη μαζί με άλλους απόδημους Ελληνες. Εκεί εισέρχεται στους κόλπους της ΦιλικήςΕταιρίας.

Στον Αγώνα, πολέμησε ως επικεφαλής των Επτανήσιων και διετέλεσε φρούραρχος του Νεοκάστρου. Με την έναρξη της επανάστασης στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, φεύγει για τη Ζάκυνθο, κι από κεί μαζί με άλλους εκατό συμπατριώτες του φθάνουν στην Πελοπόνησο όπου υπηρετούν την πατρίδα από τις αρχές του αγώνα. Ελαβε την εκτίμηση του Υψηλάντη, του Κολοκοτρώνη αλλά και όλων των κυβερνήσεων της επανάστασης.

Για την προσφορά του στους αγώνες η πολιτεία του προσέφερε τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος, καθώς και τον Αργυρό Σταυρό των Προμάχων του Γένους. Στις 17 Απριλίου του 1843 πεθαίνει στο χωριό Τζόγια της Ηλείας.

Ο «Χάσης» ή «Το τσάκωμα και το Φτιάσιμο», όπως είχε ο ίδιος τιτλοφορήσει την κωμωδία του, είναι το σημαντικότερο έργο του Γουζέλη, καθώς αποτελεί κορυφαίο παράδειγμα των Ομιλιών αλλά και σημαντική έκφραση του Εφτανησιακού Θεάτρου.

ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ:
1. Σάλπισμα πολεμιστήριον, 2.Κρίσις πατρίδος, 3.τα κατά τους Ελληνας, 4.Ο Χάσης ή Το τσάκωμα και το φτιάσιμο.

Αλλα έργα που αναφέρει στη διαθήκη του,πιθανότατα χαμένα:

-η ωραία παρθένος  Ζακύνθια εις τον Παράδεισον [σε στίχους] , -ο φαιδρός[συμβουλές στο γιό του Διονύσιο] , -διηγή
ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ:


Ο Γουζέλης γράφει σχετικά με τα έργα του στη διαθήκη του:

"Ολα τα ατύπωτά μου συγγράμματα αν δε προφθάσω να επιδιορθώσω και να καλλωπίσω ως έχω κατά νουν, επεθύμουν να μένωσι αφανή εώς ου τα αυξήση και προκόψη ο υιός μου εις τα γράμματα να τα τακτοποιήση αυτός ,ως απαιτούσι πολλήν διόρθωσιν και αν τα κρίνη άξια τύπου τότε μόνον να τα εκδώση εις φως αν ιδή ότι συμφέρη και αν βούλεται.Τα του Χάση όμως,ήτοι την μόνην κωμωδίαν επονομαζόμενην «το τσάκωμα και το φτιάσιμον» και όλα τα παροιμιακά μου ,ως απαιτούσιν αυτά ολίγην μόνο διόρθωσιν, αυτά δύναται ο επίτροπός μου αν θέλη να κάμη να τυπωθώσιν εις όφελος της ανατροφής του παιδιού μου και εις εκτέλεσιν της υποσχέσεώς μου προς το κοινόν της Ζακύνθου να εκδώσω τα κωμικά μου…"

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Η ΧΑΡΤΟΠΑΙΧΤΡΑ

1964
του Δημ.Ψαθά
Γενικές-ιστορικές πληροφορίες: Η κωμωδία του Δημήτρη Ψαθά, η Χαρτοπαίχτρα, γράφτηκε το 1963, και πρωτοανέβηκε στην σκηνή από το θίασο της Κατερίνας (Ανδρεάδη), σημειώνοντας τον μεγαλύτερο αριθμό παραστάσεων, για εκείνα τα χρόνια. Συγκεκριμένα παίχτηκε για τρεις περιόδους κι έκανε 720 παραστάσεις. Το 1964 μεταφέρεται στον κινηματογράφο, σε παραγωγή Φίνος Φίλμς, σκηνοθεσία Γ.Δαλιανίδη και μουσική Μ.Πλέσσα, και έρχεται τρίτη (σε εισπράξεις) ανάμεσα στις ταινίες της χρονιάς. Πρόκειται για ένα από τα πιο πολυπαιγμένα έργα του Ψαθά.
"..Το μεγαλύτερο μέρος των γυναικών της αστικής τάξης παίζουν σήμερα χαρτιά -πάνδημη κατάντησε η χαρτοπαιξία εκεί όπου είναι λυμένα κατά κάποιον τρόπο τα βασικά προβλήματα της ζωής -υπάρχει συνεπώς αφθονία υλικού για την κωμωδία.Δεν είναι, όμςω, αυτή η γενίκευση της γυναικείας χαρτοκατάνυξης που μου κίνησε το ενδιαφέρον, σήμερα, για την παθιασμένη χαρτοπαίχτρα. Εδώ και πολλά χρόνια είχα επισημάνει τον τύπο -το 1953 έδωσα ένα σκίτσο στην κωμωδία Φαύλος Κύκλος.." Δ.Ψαθάς
Υπόθεση: Η Αλέκα είναι τόσο παθιασμένη με τα χαρτιά, που δε λογαριάζει τίποτα μπροστά στο.."καρέ", και τα πάντα γύρω της φιλτράρονται μέσα από την εμμονή της με την χαρτοπαιξία. Ο άνδρας της, ο Ανδρέας, αγανακτισμένος από τη συμπεριφορά της γυναίκας του και την αδιαφορία της προς όλους και όλα, αποφασίζει να τη γιατρέψει μια και καλή από το πάθος της, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της ζήλιας. Είναι όμως ακόμα κι αυτό αρκετό για να συνεφέρει την χαρτόπληκτη Αλέκα;

ΑΡΘΡΑ
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_24/10/2007_246376
http://www.inews.gr/20/i-chartopaichtra-tou-dimitri-psatha-sto-theatro-porta.htm

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:

  • 1963, θίασος Κατερίνας (Ανδρεάδη), θέατρο Μπουρνέλλη, σε σκηνοθεσία Κατερίνας, με τους Κατερίνα, Σπύρο Μουσούρη, Σαπφώ Νοταρά, Γιώργο Κωνσταντίνου, Έλλη Φωτίου, Στέφανο Ληναίο, Αντιγόνη Γλυκοφρύδη, Νικήτα Πλατή, Γιάννη Μαλούχο 
  • 1975, Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σε σκηνοθεσία Μιχ.Παπανικολάου, με την Ρένα Βλαχοπούλου 
  • 1982, Εθνικό Θέατρο, Κεντρική Σκηνή, σε σκηνοθεσία Κ.Μπάκα, με τους Μαίρη Αρώνη, Νίκος Τζόγια, Κατερίνα Χάλμη, Τζέσυ Παπουτσή, Τζόλυ Γαρμπή, Θάνο Καληώρα, Τρίφων Καρατζά, Γιώργο Τσιτσόπουλο, Κώστα Κοκκάκη, Βαλεντίνη Μουταφη, κ.α. 
  • 1988, Θέατρο Βέμπο σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου, με τους Άννα Παναγιωτοπούλου, Ηλία Λογοθέτη, Έλντα Πανοπούλου, Δημήτρη Τάρλοου, Κάκια Ιγερινού, Ολίνα Ξενοπούλου
  • 1993, Θέατρο Μπρόντγουαιη, σε σκηνοθεσία Βικ.Παγουλάτου, με τους Ρένα Βλαχοπούλου, Ερρίκο Μπριόλα, Έλντα Πανοπούλου, Μάκης Δελαπόρτας κ.α. 
  • 2004, ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου, σε σκηνοθεσία Βασ.Μυριανθόπουλου, με τους Υρώ Μανέ, Γιώργο Λέφα, Βίλμα Τσακίρη, Σταύρο Νικολαΐδη, Μιχάλη Γιαννάτο κ.α.